زیرنویس فارسی و ادیت کاری از Farihime (فریده لویمی) Follow my instagram : Farihimee
مردی پیر و شکننده که با تمام فراز و نشیب های زندگی دست و پنجه نرم می کند
آثارش تا 20 سال اخیر مورد قبول حکومت و دربار قرار نگرفت. او کاملا طرد شده بود
او را زندانی کردند
و وقتی که آزاد شد دشمن دولت شده بود و نابینا
طاعون لندن که زادگاه او است را نابود می کند. او باید در برابر آن مقاومت کند
بسیار ناخوشایند میشد
اگر این مرد طولانی ترین شعر به زبان انگلیسی را نمی نوشت
این مرد "جان میلتون" و شعرش "بهشت گمشده" نام دارد
من معتقدم که جان میلتون بزرگترین شاعر ملت ماست
ببخشید
ولی تحقیقی گسترده روی یک پل نشان می دهد
این کیه؟
نمیدونم
...اوممم
که بیشتر مردم
نه
آن مرد بیچاره را نمیشناسند
میدونی اون مرد کیه؟
نه
با شنیدن اسم جان میلتون چه چیزی به ذهن شما میاد؟
هیچی
هیچ
کسی اینجا تا حالا اسم "جان میلتون" را شنیده؟
کسی هست؟؟
بسیار خوب, میلتون اصلا محبوبیت ندارد
اما چرا؟
او از سن خیلی کمی شعر نوشتن را شروع کرد
او 20 سال تمام را به طرفداری از اصلاحات اساسی در سیاست سپری کرد
و وقتی نتوانست در این کار موفق شود, شاهکارش "بهشت گمشده" را خلق کرد
رزومه ی جالب اما غمناکی است
چه تصوری از جان میلتون در ذهنتان دارید؟؟
غمگین
غمگین؟
بله
بسیار خوب
پرگو
بدبخت
چرا بدبخت؟
یه جورایی معنای درونی بهشت گمشده است که فکر میکنی قراره بدبخت بشه
البته تا حالا نخوندمش
در واقع هرچیزیست جز این ها
بهشت گمشده شعریست هیجانی درباره عشق و جنگ
نبرد بین خیر و شر و مبحث آزادی انسان که امروزه دغدغه ی فکری خیلی هاست
قبل از اینکه مطالعاتم را در زمینه ی کمدی (طنز) شروع کنم سه سال در دانشگاه آکسفورد دانشجو بودم و
و میخواستم پایان نامه ی دکتری ام را درباره "بهشت گمشده" بنویسم
هیچ کس مثل من این مبحث برایش جالب نبود
من همیشه به نویسنده های شوخ علاقه مند بودم
مثل دیکنز و سویفت
برای من جان میلتون یک پروتستان جدی و بدون هیچ حس شوخ طبعی بنظر میرسید
که شعری طولانی درباره داستان های قدیمی کتاب مقدس که دیگر هیچ مخاطبی نداشتند نوشت
برای من که کاتولیکی شوخ طبع بودم این آخرین چیزی بود که بنظر میرسید
میتونم روی آن کار کنم
سپس "بهشت گمشده" را خواندم و بلافاصله جذب آن شدم
در وصف نخستین نافرمانی آدمی و میوه ی شجره ی ممنوعه
که طعم کشنده اش مرگ را به جهان آورد
و جمله ی بدبختی های ما را
با از دست رفتن باغ بهشت باعث آمد
تا آنکه بزرگ مردی از نو پای برجایمان کند و جایگاه مسعود را برای ما باز ستاند
ای پری الهام بخش آسمانی نغمه ساز کن
جان میلتون برای شما معنایی داره؟
بله
بله, بله؟
جان میلتون رو میشناسید؟
البته
وقتی میگم جان میلتون .... اوه واقعا خوشحالم
بالاخره یکی رو پیدا کردم ... وقتی اسم جان میلتون را میارم چه چیزی تو ذهنتون میاد؟
بهشت گمشده
بهشت گمشده رو خوندید؟
بله خوندمش
چطور بود؟
پر از انرژی ... محشر
از لهجتون معلومه که اهل اینجا نیستید
اهل اینجا نیستم
اهل کجایید؟
استرالیایی ام
پس باید آن همه راه رو تا استرالیا میرفتیم تا کسی رو پیدا کنیم که به جان میلتون علاقه دارد
البته
روی این پل یخ زده ی رودخانه ی "تمز" ایستاده
ممنون ازینکه او را به یاد دارید
خیلی ممنون
بنظر من ما همگی باید میلتون و بزرگترین شعرش را تکریم و تجلیل کنیم
قبل از اینکه شروع کنیم, توضیح مختصری درباره داستان معروف میدیم
بهشت گمشده در واقع یک نمایش عظیمی است که
داستان آدم و حوا را بازگویی میکند
خدا جهان را می آفریند, او اولین والدین ما, آدم و حوا, را خلق میکند و مسئولیت باغ عدن را به آنها میدهد
او به آنها می گوید که هر کاری دلشان میخواهد میتوانند انجام دهند, فقط نباید از میوه های درخت دانش چیزی بخورند
شیطان, فرشته ی رانده شده, خود را به شکل یک مار در می آورد و حوا را به خوردن سیب وسوسه میکند
و حوا آدم را قانع به انجام این کار میکند. خدا عصبانی میشود
و اولین والدینمان را از باغ عدن تبعید میکند
بنظر میرسد بهشت برای همیشه از دست رفت
آنچه را که برای من تاریک است روشن کن
آنچه را که پایین است بالا بر و بالا نگاهش دار
مگر بتوانم از بلندای این کلام گران مشیت
لایزال را
تایید کنم
و درستی راه های خداوند را به آدمیان بنمایانم
میلتون از همان اول ما را متعجب میکند
او میگوید: میخواهد درستی راه های خداوند را به آدمیان بنمایاند
بنابراین انتظار داریم که کاملا درباره ی آدم و حوا و باغ عدن بشنویم
ولی همین که جلوتر میرویم با تصویر و توصیفات جالبی از جهنم روبرو میشویم
برای این توصیفات میلتون کلمات و عبارات جدیدی خلق میکند : شیطانی
دوزخ , گیج کننده
ما با شیطان روبرو میشیم که تازه از بهشت رانده شده و در حال بررسی محیط اطرافش است
تا دورترین حدی که نگاه ملائک تواند دید, غمکده ی شوم ویران و خاموش را فراروی خویش می نگرد
که همچون سیه چالی گران از هر سو دایره وار گسترده است, و به کوره ای بزرگ می ماند که از آن شعله های سوزنده ی آتش سربرکشند
لکن از شعله ها به جای فروغی روشن, ظلمتی مرئی برمی آید
این یکی از معروف ترین نقل قول های بهشت گمشده است
یادم میاد وقتی اولین بار خواندمش زبانش چقدر مهیج و جالب بود
ولی الان هرچه بیشتر بررسیش کنید, میبینید که زبان میلتون
چقدر مخربه
تا دورترین حدی که نگاه ملائک تواند دید
این شیطانه
این ها همه صداهای روبازی اند, همش دروصف فضا و منظره ی روبروی اوست
کلمات بیرونی. و بعدش چون سطر اینجا تمام نمیشه
غمکده ی شوم ویران و خاموش را فراروی خویش می نگرد
غمکده مثل دروازه ای که پایین می آید
وضع ملالت انگیز, زائد و وحشی, سیاه چالی موحش
دروازه ای دیگر در حال باز شدن است
در همه سو کوره ی عظیمی مشتعل است
لکن هیچ نوری از شعله هایش نمیدرخشد
ما اینجا انتظار داریم که "شعله ها" به ما تصویری آتشین و درخشان بدهد
هیچ نوری نمیدرخشید, ولی ترجیحا ... و اینجاش عجیب است ولی عبارت میگه که : ولی ترجیحا
تاریکی نمایان (مریی) بود
این عبارتی غیرعادیست: تاریکی نمایان بود
اینجا ما میتونیم یکجورایی تاریکی را ببینیم در حالی که میدانیم نمیتونیم آنرا ببینیم چون تاریکیست
اینجا زبان میلتون بسیار مبهم است
همینطور توصیفش از شیطان
که بعضی جاها شخصیت اصیل و قهرمان وار به او (شیطان) میدهد
وقتی "بلیک" بهشت گمشده را خواند, این سوال برایش پیش آمد که آیا میلتون ناآگاهانه به شیطان تمایل داشت
بلیک باید به میلتون اعتبار بیشتری میداد زرنگتر از این حرفا بود
کسی که نیتی کند, این حرف شیطانه, نیتی که در مکان و زمان تغییرناپذیر باشد
این نیتی به جاست
و میتواند جهنم را بهشت و بهشت را جهنم سازد
این شیطان است که میگوید: من کلمات متضاد هم را جوری کنار هم میگذارم
که شما را متعجب میکنند
این حس را به شما میدهد که دارید به بحثی تشویقی و متقاعد کننده گوش میدید
جهنم را بهشت و بهشت را جهنم میسازد
اینجا شروع چرخه است شعر است که به ما میگوید این چرخه ها و بحث ها درباره چی اند
مثل سیاست مداری میموند که میگوید پیش به سوی گذشته
بیایید فردایمان را امروز و پیروزی را ازشکست بسازیم
عالی میشه بخصوص اگر انگشتتان را اینطور حرکت بدید و صدایتان را بلند کنید
ولی در واقع همش بی معنیه
آن مردم در واقع کارهای شیطان را انجام میدهند
این نحوه ی بازی با کلمات, استفاده از کلمات بدون اهمیت به معنیشان
بشرطی که موثر و گیرا باشند
و حتی اگر کلمات مخالف هم باشند آخرش به شکل شر محض
در عباراتی چون: کار کردن باعث فراغ و راحتی بال میشود, آشکار میشوند
میلتون به ما نمیگوید که چی درسته و چی نادرست
به ما این اجازه را میدهد که همه چیز را به خوبی برای خودمان بررسی کنیم
از جهنم به بهشت میرویم
از طریق باتلاق
در یک کلاس بچه های 11 ساله دور هم جمع شده تا راجع به "بهشت گمشده" بحث کنند
من تمام تصاویر شما از جهنم میلتون را کنار هم اون بالا گذاشتم
الان قراره به دنبال مخالف اینها بگردیم
مخالف جهنم چیه؟
بهشت
بله, بهشت
میلتون این روزا زیاد در مدارس محبوب نیست
بحث درباره او غالبا سخته
ولی اینجا همه خوش ذوق اند و حسابی دارند درباره اش بحث میکنند
و من امروز به عنوان دستیار معلم اینجا هستم
با کلمات عجیب غریبی روبرو شدید؟
جوبیلی
جوبیلی؟
صبر کنید کتابمو بیارم
جوبیلی مثل یک جشن بزرگ برای یک فرد خاصه
هوزانا
هوزانا (هلهله در حمد و شتایش خدا)... مثل هلهله است, مثل اینه که یک فرشته هلهله میکند
ما نمیدونستیم "شور و شعف روحانی" به چه معناست
شور و شعف روحانی یعنی زمانی که خیلی خوشحال و از خود بی خودید
بقیش رو میدونیم
بقیشو میدونید؟
خوب ... شما به من نیازی ندارید
به عهده ی شما میذارمش
باید اول از کلمات تکی شروع کنید
بخش گیج کننده اش نحوه ی کنار هم گذاشتن و بهم ربط دادن کلمات است
مثلا بچه های کلاس معتقد بودند که توصیف میلتون از بهشت با "رودخانه ی برکت" که در آن جاریست, عالی بود
رودخانه ی چی؟
خیلی واقعیه
درسته که خیلی واقعیه ولی فهمیدن همه ی جزئیات باز هم سخته
شما این عبارت را در نظر بگیرید: رودخانه ی برکت
ولی نمیتونید تصور کنید که برکت چه شکلیه
بنابراین اینکه یک رودخانه از آن داشته باشیم غیرقابل تصوره, اما بازم ما حس میکنیم که واقعیه
و فکر کنم "بهشت گمشده" یک جورایی جنبه ی جادویی دارد در این مورد که
که وقتی میخوانیدش خیلی واضح میفهمید که چه اتفاقاتی در حال رخ دادن است
ولی با اینحال وقتی بیشتر درباره آن فکر میکنید, تعابیر مختلفی از آن در ذهنتان می آید
حتی وقتی در سن 78 سالگی باشید, یک جوری آنرا میخوانید که انگار اولین بارتونه
من هنوز دارم یاد میگیرم و امروز از شما خیلی چیزها یاد گرفتم
مرسی ازینکه چیزهای بیشتری از "بهشت گمشده" بهم یاد دادید
خیلی ممنونم
ممنون از حضورتون
همگی از اینکه برای این شعر وقت گذاشتند خوشحال بودند, تنوعی بود بین بازی با نینتندو و غیره (که سرگرمی بچه های این دوره زمانست)
ولی جان میلتون وقتی هم سن و سال آنها بود چه میکرد؟
خوب ... میلتون در دل محرک لندن بدنیا آمد
اینجا در "خیابان برید" در سال 1608
خوانوادش مجبور بودند برای کسب درآمد کار کنند آنها پسرشان (میلتون) را در محیطی کاملا شهری بزرگ کردند
امروزه اینجا زیاد مملو از یادبودهای میلتون نیست
بنابراین باید کمی از تخیلاتم استفاده کنم
دارند یک برج غول آسای 500 فوتی که نماد خداست میسازند
اینها که میبینیم قوزک پای خدا هستند
مبتکر این کار "بوریس جانسون" است
اینجا ترسیمی از جهنم را میبینیم, دنیای زیرین, تعداد بیشماری از رانده شدگان
که در نوعی شکنجه ی ابدی و
درد و غم زندگی میکنند
آه .. بالاخره یک تابلو
معبر جان میلتون
همینه
در واقع یک زیرگذر است
یا اینکه راه به جهنم است, که در واقع من دوست دارم اینطور درباره اش فکر کنم
اینجا به صورت یک شرکت که براساس پول اداره میشود درآمده
و محیطی کاملا فعالانه است
خیلی با لندنی که میلتون در آن بزرگ شد تفاوتی ندارد
یکم پایین تر آن گوشه "سینت پال" هست
نه فقط کلیسا و مدرسه بلکه سینت پال قبلا
بزرگترین محل شایعه پراکنی مردم بود
حتی محل خرید و فروش کتاب و محله فواحش هم بود
یکم اون ور تر تئاتر "بلک فرایرز" است
جایی که پدر میلتون امانتدار بود و همان دوره شیکسپیر آخرین نمایشنامه هایش را به اجرا گذاشته بود
پدر میلتون تاجر بسیار موفقی بود و آرزوهای جدی برای پسر کوچکش داشت
در اواسط دومین دفاع کوبنده اش از مردم انگلیسی
یک نگاه آنی به دوران بچگی اش کرده و نوشته
پدرم سرنوشتم را در دوران کودکیم به مطالعه ادبیات تخصیص داد
که به آن اشتیاق زیادی داشتم از بیست سالگی ام
به ندرت برای خوابیدن قبل از نیمه شب کتاب هایم را رها میکردم
او شب هایش را در یادگیری زبان فرانسوی, ایتالیایی, عبری و مطالعه ی انجیل گذراند
و روی قواعد
شعر و نثر کلاسیک انگلیسی کار میکرد
او در سن کم بزرگترین شاعر انگلیسی شدن را در ذهن داشت
و این به تصویری که از او داریم
بعنوان شخصی که از دنیا منزوی است, می افزاید
ولی هیچی نمیتواند حقیقت را عوض کند
میلتون خودنما یا سخت گیر نبود
او معتقد بود که شعر باید ساده, ملموس, مبنی بر لذات جسمانی و احساسی باشد
و این در توصیفش از باع عدن صدق میکند
واقعا جای شهوانیه
این هم توصیفی از آدم و حوا در حال باغبانی
که فکر میکنید فعالیتی کاملا معصومانه و ساده است
ولی توصیف گل ها و درختان نشان میدهد که حتی آن ها هم فقط به یک چیز فکر میکنند
جایی که ردیف هایی از درختان میوه به شاخه های نازپرورده رسیدند
و به دستانی برای بررسی آغوش های بی ثمر نیاز داشتند
آنها درخت انگور را به عقد نارون در آوردند او به همسری اش درآمد و با دستانش او را در برگرفت (در آغوش گرفت و به دور او پیچید)
فقط یک درخت موهه که دور شاخه های درخت نارون میچرخد ولی بنظر میاد که شاخه ها مثل تیغه به درخت مو چسبیدند
او به همسری اش درآمد و با دستانش او را در برگرفت (در آغوش گرفت و به دور او پیچید)
جهیزیه اش که خوشه هایی برای زینت دادن به برگ های عقیم (بی ثمر) اوست را به همراهش می آورد
یک مراسم عروسی بالای درخت در حال رخ دادنه
داشتم دنبال متن دیگه ای میگشتم که به این یکی برخوردم
که توصیفی از حواست درحال شام دادن به فرشته رافائل
اینجا میگوید: در این اثنا حوا عریان بر سر میز خدمت میکرد
و فنجان هایی جاری که با مشروب هایی دلپذیر و مطبوع پر بود ای بهشت مستحق برائت
آن موقع است که پسران خدا (فرشتگان) از اینکه در آن نگاه شیفته حوا شدند پوزش خواستند
ولی بر آن دل ها عشق غیرشهوانی حاکم بود و حسادتشان هم معلوم نبود
و این جهنم آن عاشقان مجروح (دلباخته) بود
این توصیف اساسا نشان میده که فرشتگان بهشت شدیدا مجذوب حوا هستند
ولی میلتون میگه اینطور نیست چون این فرشتگان خوب بودند و تبعید نشدند
میلتون مخلوقات آسمانی اش را بسیار فانی (دارای خوی انسانی) و محسوس میسازد
او حتی ما را با جزئیاتی از سیستم گوارشی فرشته ها گیج میکند
فرشته رافائل در باغ به دیدن آدم و حوا می آید
و در حالی که با آنها مینشیند و شام میخورد, برایشان داستان تعریف میکند
بله .. در "بهشت گمشده" فرشته ها میتوانند غذا بخورند
حتی نحوه ی هضم شدن غذا در دستگاه گوارشی فرشته ها
و بیرون دادن آن بعنوان گاز آسمانی نیز توصیف شده
مزه کردن, گواریدن, هضم کردن,جذب بدن شدن و مادیت به جای غیرمادیت
این اولین توصیف از باد بدن فرشتگان در ادبیات انگلیسی است
نمیدونم شما چقدر قراره جدی بگیرینش
میلتون دنیایی دیوانه وار و عجیب غریب ترسیم میکند
هیچ چیز آنجور که بنظر میرسد نیست
فکر میکنم میلتون شبیه بعضی کارگردان های هالیوودی داستان انجیل را که کلمه ی خداست درنظر میگیرد
کلمه ای که آن زمان
به او گفته و آموخته شده بود که حقیقت محض است
او آن داستان را درنظر میگیرد و خیلی از بخش هایش را حذف میکند و دوباره آن ها را از اول به زبان خودش مینویسد
او انجیل را در تصورش از نو میسازد
و این واقعا عمل جسورانه ایست
یک جورایی فانی تر و حتی کمی جاه طلبانه, متکبرانه و خطرناک ترش میکند
در سال 1625, جان میلتون به دانشکده ی "کرایست (مسیح)" در کمبریج رفت
آنجا جایی بی نزاکتی بود و برای میلتون, شاعر حساس موبلند, اصلا جای مناسبی نبود (آنجا اصلا به میلتون نمیخورد)
او از آنجا متنفر بود و وقتی از آنجا رفت, پیش پدر مادرش برگشت
و آنها به اینجا آمدند
هورتون در برکشایر
اکنون میلتون یک 20 ساله ی بیکار بود که در ناکجا اباد به همراه پدر مادرش زندگی میکرد
او به همکلاسی قدیمیش نامه ای نوشت و در آن گفت که اینجا اوضاعش خوب است
شانس این را داشت که فکر کند, بخواند و بنویسد
ولی فکر میکنم زیادی ازینجا دفاع میکرد
مطمئن نیستم
فکر نمیکنم دلش میخواست اینجا بمیرد
نشانه هایی از بیقراری در او پدیدار شد
او در یکی از اولین اشعارش به نام "لیسیداس", علیه فساد در کلیسا برمی خیزد
بعدها به نشان دادن تنفر خود از درباریان و ننگین ساختن رابطه بین کلیسا و دولت پرداخت
میلتون میخواست رابطه ی خودش را با خدا تعیین کند
نمیخواست بقیه از او بپرسند که چگونه انجام شد
اتفاقی در هورتون افتاد که باعث شد بیشتر تحریک شود و به جوش بیاید
وقتی مادرش مرد, اینجا در "سینت مایکلز" دفن شد, ولی برعکس
بازرسای کلیسای انگلستان که میخواستند یکنواختی را به اجرا دربیاورند, سنگ قبر مادرش را نقد کردند
ولی خانواده ی میلتون هرگز سنگ قبر را برعکس نکردند
فکر کنم تحقیر کردن درباریان توسط میلتون که حول و هوش همین دوره بود
نتیجه ی کنکاش های دینی که در ذهنش جریان داشتند و
نتایجی که به آنها میرسید, بود
که از نتایج آن همین مشاجره های جزئی با کسانی که
میگفتند که باقی مانده های مادرش درست حسابی دفن نشده اند, بود
در واقع همین چیزای شخصیست که باعث جدال بین جوانان آن دوره زمانه با حکومت میشود
ذهنش درگیری های زیادی داشت, باید از انها فرار میکرد
در می 1638 که 29 سالش بود, در جستجوی خود واقعیش به سمت ایتالیا راهی دریا شد
این یکی از محوری ترین
تجربه های زندگیش بود
یکبار از یکی از عبارات به اصطلاح سفری او استفاده کردند
سفری به جنگل های زنده و مراتع خرم
اولین شهری که مهم ترین اوقاتش را در آن گذراند, "فلورنس" بود
مجذوب این شهر شده بود
دیدن همچین شهری برای اولین بار, آن هم بعد از آمدن از جایی چون هورتون
باعث میشه اختلاف بین این دو شهر کاملا چشمگیر باشد
و اینجا در فلورنس بود که به طور ناگهانی انجیل برای میلتون زنده میشود
خدا بزرگ و واضح روی سنگ و کتان ساخته و رنگ شده
حتی گوشت, سرتاسر سقف های رنسانس از مقدار زیادی گل صورتی که به منزله ی گوشت است پوشیده شده
مجسمه های گلی و سنگی در همه جای باغ ها و اماکن عمومی وجود دارند
این شهر نه تنها ستاینده ی روحانیت بلکه ستاینده شکل و صورت انسانی و انسانیت هم هست
و این چیزی بود که میلتون تا به حال تجربه نکرده بود
میشه گفت اینجا برداشت کلی میلتون را از هنرمند بودن تغییر داد
اینجا جاییست که او بالاخره خوشحال بنظر میرسد
دوستان زیادی پیدا میکند, با نخبه های شهر به آموزشگاه های خصوصی میرود
برای آنها شعرهایی که به لاتین و ایتالیایی مینوشت میخوند, و آنها خوششان می آمد
هنوز هم خوششان می آید
مرسی ازینکه میلتون را خواندید .. بسیار زیبا بود
خیلی ممنون
البته. به افتخار شما بود
اینجا ترجمه ی انگلیسیشو دارم
خانم, از این رو که من عاشق, جوان, ساده و صادق هستم و در این شبهه به سر میبرم که چگونه از خویش فرار کنم
من با جمله احساساتم هدیه ی متواضعانه ی قلبم را به تو تقدیم میکنم
بسیار رومانتیک است
خیلی رومانتیکه چون این غزل خطاب به یک زن واقعی نیست
بلکه خطاب به عشق است خود عشق
بسیار جالب است اینکه در آن سن و سال بیشتر چیزهای احساسی را
به زبان های دیگر بیان میکرد
شاید نمیخواست بقیه ی مردم چیزی در مورد احساساتش بفهمند
نمیدونم کی میدونه؟
بهشت گمشده بالاخره 20 سال بعد منتشر شد
شاید شروعش را از اینجا گرفت
تا اینجا میلتون یک سری یادداشت ها از بهشت گمشده به شکل یک نمایشنامه ی 5 پرده ای برداشته
احتمالا او بیشتر الهامش را از یک دیدار فوق العاده گرفت
چونکه در فلورنس جان میلتون جوان با گالیله ی پیر نابینا دیدار کرد
منجم شورشی
احتمالا دیدار اینجا در ویلای گالیله صورت گرفت
جایی که گالیله بخاطر سرپیچی کردن از اصول قدیمی کلیسای کاتولیک در خانه اش محبوس بود
گالیله از آزمایش کردن, پرسیدن سوالات دشوار
و دادن جواب های شوکه کننده نمی ترسید
یک جورایی الگویی برای این شاعر جوان انگلیسی بود
در "بهشت گمشده" تعریف میلتون از خدا تقریبا علمی بنظر میرسد
تاثیر بسیار نادری دارد
من اینجا فقط دارم به توصیف میلتون از بهشت نگاه میکنم
که میبینم توصیفی بسیار مکانیکی, علمی, معقول و فیزیکی از نحوه ی کارکرد بهشت میدهد
تقریبا شبیه گالیله است که نه تنها میخواهد توصیف کند, بلکه
تلاش در توضیح حرکت ستارگان و فرشتگان دارد
اینجا توصیف میکند در این اثنا برفراز کره ی مات این دنیای گرد
که اولین برجستگی هایش اجسام کروی فروزان را پخش میکند
در میان آشفتگی, هرج و مرج و تاریکی محض شیطان قدم میزند
کره ی مات, برجستگی, اجسام کروی فروزان
بیشتر شبیه راه رفتن در یک موزه ی علمی است, درحالی که این توصیفات اختلاف بین بهشت و جهنم را نشان میدهند
همان زبان مکانیکی در بیان ویژگی های خدا نیز بکار میرود
تمام توصیفات خوب برای شیطان هستند, در صورتی که توصیفات خدا غیرقابل درک اند
خداست که درباره چگونگی خورده شدن سیب توسط آدم و حوا و تبعیدشدنشان حرف میزند
تقصیر خودشانه نه تقصیر خدا گرچه خدا از قبل میداند که آنها این کار را انجام خواهند داد
او (خدا) گناه هنوز انجام نشده (خورن سیب) را توضیح میدهد
خدا فرمود: سرنوشت و اراده ی آن ها با فرمان مطلق یا پیش بینی دقیق مقرر شد
خودشان عصیانشان را مقرر کردند نه من
حتی اگر میتوانستم پیش بینی کنم, هیچ اثری بر اشتباهاتشان نداشت پیش بینی کردن اشتباهشان باعث جلوگیری از انجامش نمیشد چون این کار سرنوشت بود
که قطعا برخی پیش بینی نشده ها را ثابت کرده است
اصلا معنیش را نفهمیدم
مطمئنم شما هم نفهمیدید
نه اینکه در فهمش تلاشی نکرده باشید
ولی ...این توجیهی بسیار جزئی و دقیق از خدا
به زبان معنوی و دینی در نظام کلی اش است
حالا من واقعا در عجبم که چرا میلتون درباره خدا و بهشت اینگونه نوشته است
کمی خسته کننده است (توصیفاتشان خسته کننده است)
آیا علتش احساس گناهیست که
که بخاطر توصیف شیطان با تمام توانایی و هنرش دارد؟
شر را آنقدر به خوبی و با هیجان توصیف کرده بود که
بعنوان توبه تصمیم گرفت در توصیف خدا کمتر خودنمایی کند
نمیتونم کاملا باهاش موافق باشم
یکبار در یک برنامه رادیویی از من پرسیدند که چرا بیخیال کشیش شدن شدم
گفتم به دلایل دینی و مذهبی
اینکه هیچکس تا بحال برای من توضیح نداده که چرا
عیسی برای نجات بشریت باید میمرد
من این عبارت را چندین بار در کلیساها شنیدم و جو کلیساها طوریه که فکر میکنی معنای دقیقش را فهمیدی
ولی من نتوانستم توضیح قانع کننده ای برایش پیدا کنم
من این را در برنامه رادیویی گفتم و مطمئن بودم که نامه های زیادی در جواب دریافت میکنم و کردم
و این ها همه تلاش های پرمعنایی اند برای حل کردن مشکل من(پاسخ به سوال من)
یکی میگه: من متعجبم که چگونه نتوانستید بفهمید که چرا خدا مجبور بود بخاطر گناهان ما بمیرد
خدا مجبور به انجام هیچ کاری نیست . این معنای خدا بودن است
یکی دیگه میگه: جوابش در "هیبروز (یهود) 214 (در کتاب انجیل)
یکی نمودار فرستاده یک نفر دیگه گفته : لطفا جزوه ی فرقه ی "شاهدان یهو (یهو=خدای بنی اسرائیل)" را پیدا کنید
جوابتان در صفحه ی 6 و 7 است
پس جوابش میشه: اصلا این سوال را نپرس
ولی در "بهشت گمشده" این دقیقا کاریست که میلتون میکند
اینقدر جاه طلب و بلندهمت است که میگوید میخواهد چیزهایی بنویسد که هنوز در نثر و نظم استفاده نشدند
او میخواهد درستی راه های خداوند را به آدمیان بنمایاند
اما این کار را نمیکند
خدای او خسته کنندست
آیا این کارش عمدیست؟
آیا خدا حوصله ی میلتون را سرمیبرد که میلتون خدایی خسته کننده در شعرش نوشته؟
فکر میکنم در درگیری بین جنبه ی دینی و شاعری که در ذهن میلتون بود
جنبه ی شاعری در حال پیروز شدن بود
جان درسال 1639 به انگلستان بازگشت
اتفاقات ناخوشایندی که در هورتون رخ می دادند بدتر شدند
او از نحوه ی اداره ی کشور خوشش نمی آمد
بنابراین برای تغییر اوضاع دست به کار شد
در کنار جاه طلبی های شعریش به سیاست نیز پا گذاشت
قرن 17 اوج صنعت چاپ بود, درست مثل امروزه که اوج استفاده از اینترنت است
روشی شورشی برای پیام رسانی به مردم
میلتون آنرا (صنعت چاپ را) کاملا در دست گرفته بود (تحت کنترل داشت)
وقتی جنگ داخلی علیه "چارلز اول" در حال وقوع بود او شروع به نوشتن رساله های سیاسی کرد
مخالفت یک مرد, بازپرسی کردن ارزش ها
و اعتقادات چالش انگیز با افکار جمهوری خواهی
معروف ترین رساله ی میلتون "آریوپاگیتیکا" نام دارد
در این رساله واکنش احساسی اش را نسبت به قوانین جدید, که شامل توقیف کردن عمل رساله نویس هایی همچون خودش بود, بروز میدهد
آریوپاگیتیکا کامل ترین اصطلاح انگلیسی در دفاع از آزادی بیان است
این اثر بزرگ ترین تهدید برای بیان مهاری (نداشتن ازادی در بیان) حکومت محسوب میشود
اینگونه شروعش میکند هر کتابی همیشه چیزی درون آن نهفته است که آنرا شایسته برای خواندن میکند
اگر کتابی را توقیف کنیم, ممکن است چیزی را که دانستنش برای ما مهم است و هنوز آنرا نمیدانیم توقیف کرده باشیم
اینجا میگه: کتاب ها کاملا چیزهای بی جانی نیستند
ولی در آنها قدرت و زندگی وجود دارد که فرزندانی خوب و نسلی تحصیل کرده پرورش میدهند (کتاب ها تولیدکننده های نسل خوب آینده اند)
و خیلی بیشتر احساساتی میشه و برای بیان ارزش همه ی کتاب ها
بلند و پرخاشگرانه برمی خیزد
کسی که انسانی را بکشد در واقع موجودی منطقی را کشته, اما کسی که یک کتاب خوب را نابود کند خود منطق را کشته
اساسا, میلتون میخواهد بگوید که آزادی ما در فکر کردن
آزادی ما در شرکت در افکار مذهبی و سیاسی
تا با حریف هایمان رو به رو نشویم, هیچی نیست
تا با افکار و دیدگاه های مخالف به چالش کشیده نشویم
هرگز نمیتوانیم ببینیم که چقدر به عقایدمان پایبندیم
آریوپاگیتیکا اساس کار میلتون و تفسیر ما از آن کار است
چون در آن میلتون برای اولین بار هدفش را میگوید
هدفش نوشتن است چون نوشتن هدف دارد
وقتی جدال ها در سرتاسر کشور شدت گرفتند, میلتون با کلماتش به جنگ داخلی رفت
با صدای بلند علیه حکومت برخاست
در 30 ژانویه, سال 1649, پادشاه چارلز اول اعدام شد
جمهوری خواهان پیروز شدند
الیور کرامول رهبری را برعهده گرفت و جان میلتون را استخدام کرد
ایده آل های انقلابی و مهارتهای زبانیش باعث شد که بهترین نماینده ی زبان های خارجی شود
میلتون مسئولیت یک دفتر خارجی را بر عهده داشت
ولی هنوز دل و ذهن مردم را بدست نیاورده بود
رژیم جدید باید یکی دیگر از موهبت های میلتون را به کار میبرد
توانایی نوشتن نثر های آتشین, زیرک و مجادله آمیز
و این برای بردن او به مرکز قدرت سیاسی بود
بعنوان مبلغ (تبلیغات چی) الیور کرامول و چرخاننده ی بریتانیای جدید
میلتون 41 سالش بود. او همیشه تنها کار میکرد, ولی الان به او پول میدهند تا ملت بریتانیا را بچرخاند
او حتی مامور سانسور (بازرس مطبوعات و نمایشها) دولت شد, چیزی که در "آریوپاگیتیکا" شدیدا علیهش برخاسته بود
در "وست مینستر" حقیقت بیداد میکند
چیزی که برام جالبه اینه که چطور یکدفعه از آرمانگرای عمومی بودن
به کسی تغییر کرد که در دل قدرت بود
شما چی فکر میکنید؟
مردم ایمان مسیحیت خود را از دست میدهند آنها توانایی اینکه
مشخص کنند که به کدام سمت میروند و نماد چی هستند, را از دست میدهند
تو تلاش میکنی تا برای خودت سپری جور کنی که به آن محکم بگیری بعد که به آن میرسی میگی
چرا آنجا
آیا میلتون هم اینطور بود که دوست داشت همزمان هم درون باشد هم بیرون؟
مطمئنم
همه ی ما اینطوریم
من واقعا نمیخوام شباهتی بین شما دوتا ترسیم کنم
من میلتون نیستم
همانطور که بقیه میگن: او میلتون نیست
برام سواله که میلتون چه حسی داشت وقتی شکست خوردن نیروهای انقلابی را میدید
فکر میکنی جایی را داری ولی همه چیز در حال تغییر است
مثلا بانک ها سقوط میکنند و مصیبت هایی مثل این
چیزی که آن همه براش مجادله میکردی دیگر در چشم عموم هیچ معنایی ندارد
و مثل مجادلاتش کنار گذاشته میشود
بعد از 11 سال توجیه کردن حرف های "کرامول" به مردم
میلتون فقط از کارش اخراج نشد بلکه به اصطلاح عنصر نامطلوبی شمرده میشد (شخص پذیرفته نشده)
انقلاب به پایان رسید
رژیم سلطنتی تحت فرمان "چارلز دوم" بازگشت
میلتون اکنون به این سوال افتاده که آیا این همه ارزشش را داشت؟
در "بهشت گمشده" جنگی عظیم در بهشت
بین نیروهای خدا و شیطان در حال وقوع است و علتش این است که خدا پسرش "مسیح" را خلق کرد
اما ظاهرا میلتون اینجا داستان دیگری میگوید
ابتدا برای ما عجیب بود که فرشته با فرشته باید وارد جنگی شدید شود
جنگ فرشته با فرشته
کاملا واضحه که این یک جنگ داخلی است
شباهت و معنیشو متوجه میشوید چیزی که دارد توصیف میکند یک جنگ داخلی در بهشت است
ولی کدام کرامول و کدام چارلزه؟ مسئله این است
نمیتونی بگی کی به کیه
اینم توصیفی از شیطان
شیطان با گام های عظیم و والا پیش میرفت در حال که شدیدا جنگ آماد بود و تزلزل ناپذیر
او مثل یک شخص سلطنتی (شاهوار) توصیف شده
آیا شیطان چارلزه؟
یا در پایان حکومت کرامول, او (کرامول) شبیه شیطان بود؟
چون کرامول آرزوی پادشاه شدن داشت
ولی هیچ وقت خودشو پادشاه خطاب نکرد, برای همین به عنوان ارباب پشتیبان (سرپرست) تاجگداری شد
بعد شیطان با افرادش در دفاع از آزادی صحبت میکند
از دید سلطنت اینها همان بحث های جمهوریخواهی اند
زیرا فرمان ها و مشیت ها با آزادی در نزاع ولی متداومند
با این حال چه کسی میتواند با عقل و منطق یا قانون ادعای پادشاهی کند که با حق عادلانه ی خود
گر چه با شکوه و قدرت کمتر باشد اما با آزادی یکسان زندگی کند
اینا شناسه های جنبش مردمی اند
در یک پرودی (تقلید مسخره آمیز) از میدان جنگ امروزی, شیطان و افرادش باروت درست میکنند
سپس طرف مقابل اسلحه ی منحصر بفردی می آورد
خیلی مزخرف میشه وقتی فرشته های خوب یکدفعه تصمیم میگیرند
اسلحه ی بهتری بیاورند
تپه ها
همگی به سمت تپه ها و کوه ها میدوند تا آنها را روی شیطان و افرادش بیاندازند
سلاح ها را دور انداختند و به سرعت نور به سمت تپه ها دویدند
از پایه هایشان (جاهایی که ایستاده بودند) پرواز کردند به تپه های زیرین
با سنگ, آب, چوب و چیزهایی که با دستان پر مویشان حمل کرده بودند, ضربه زدند
ترس و دهشت شورشی ها را هنگام پیش روی فراگرفت
آنقدر ترسیده بودند که پایین کوه ها را رو به بالا دیدند
خیلی مسخره است یک جنگ بزرگ و باشکوه پرتاب کیک
در آسمان رخ میداد
طبق خواسته خود میلتون بسیار سرگرم کننده است
ولی او این جنگ را آنقدر نامعقول و بی معنی ساخته که من این بخش را در واقع ناراحت کننده میبینم
او تقریبا هدف کلی از جنگ را زیر سوال میبرد
او تسلیم همه ی اتفاقاتی که برایش افتاد و اوهامی که حس میکرد, شد
حتی در ذهنش این سوال پیش آمد
آیا اول تا آخرش کاملا وقت تلف کردن بود؟
آیا جنگ داخلی, جدا از اینکه در کدام جبهه بودی, کلا بی هدف بود؟
وقتی "بهشت گمشده" را میخوانید, همه چیز را زیر سوال میبرید
میلتون وقتی داشت آن را مینوشت, می دانست که در سیاست شکست خورده
علاوه بر آن, در درونش مصیبتی دیگر در حال رخ دادن بود
و آن مصیبت این بود که با درد و عذاب و به آهستگی نابینا شد
وقتی بیناییتون را از دست دادید, چه حسی داشتید؟
نابینا بودن تو را مجبور میکند به درون خودت برگردی
به معنای واقعی دنیای بیرونی را از دست میدی
گمونم چیزی که خیلی دلم براش تنگ شده باشه, صفحه پرینت شده
و چهره ی انسان هاست
اما هردوی آنها ناپدید شدند
و هر دو برای میلتون خیلی مهم و حیاتی بودند, این طور نیست؟ البته
از دست دادن بیناییون آنی بود یا ...؟
نه .. مثل او (میلتون) تدریجی بود
و همین است که بدترش میکند
آن لحظه آرزوی زندگیم جلو چشمام آمد
شب در دنیایی رنگارنگ زنده بودم
و وقتی بیدار می شدم, با هردفعه بیدار شدن, دوباره نابینا میشدم
ولی چهره خیلی مهم است, از دست دادن چهره (ناتوانی در دیدن چهره ها)
یادمه شما یک شعر که در این باره است نام بردید
بله, درسته
او این غزل را به یادبود همسر دومش "کاثرین" نوشت
که اندکی بعد از زایمان فوت کرد
غزل 19ام
پنداشتم که همسر متوفی ام سینت را دیده ام
پنداشتم که همسر متوفی ام سینت را دیده ام, به سوی من می آید در حالی که همچون آلستیس از قبر سر بر آورده است؛
کسی که پسر بزرگش جاویز را برای همسرش به ارمغان آورد, پسری که گرچه با رویی زرد و بیحال، اما در نهایت از مرگ نجات یافت
البته این اتفاق برای من رخ نداد
و پاک و معصوم مثل قانون ازلی از مرگ نجات یافت این قضیه سبب شد من بار دیگر ایمان خود را تقویت کرده و
به دیدار کامل او در بهشت بی کران امیدوار شوم همسر من ملبس به پوششی تمام سفید آمد، پاک همچون اندیشه اش
چهره اش پوشیده بود، اما عشق و مهربانی اش در تصویر ذهن من پیدا؛
گویی هیچ چهرۀ دیگری برایم چنین شادی آفرین نبود؛
اما... گویی مرا در آغوش گرفته بیدار شدم، او پرواز کرد و برآمدن روز شب تار را برایم به ارمغان آورد
اوه
فقط سطر آخره ... پس
بیدار شدم، او پرواز کرد و برآمدن روز شب تار را برایم به ارمغان آورد
تک هجایی و درعین حال پراکنده است
یاد چیزی که شما گفتید افتادم
با هردفعه بیدار شدن, دوباره نابینا میشدم
در "بهشت گمشده" میلتون میخواهد چیزهایی را به ما بگوید که به چشم فانی ها(انسان ها) دیده نمیشوند
یکی از بهترین هنرهای شعریش همین توصیف "رانده شدن (تبعید)" است
وقتی شیطان حوا را وسوسه میکند که از میوه ی درخت دانش بخورد
تنها چیزی که خدا او (حوا) را از انجامش منع کرده بود
اکنون رسیدیم به لحظه ی تنزل و تبعید انسان
پس دستش با بی پروایی و شریرانه به سمت میوه دراز شد او (جریئانه) تصمیم گرفت, او خورد
همینه, همش همین توصیفه در دو سطر
حتی چهار کلمه ی تک هجایی : او (جریئانه) تصمیم گرفت, او خورد
میلتون به همه ی داستان های کتاب مقدس, اساطیر
فصاحت و بلاغت (علم بیان), تک گویی روان و سلیس و حماسه های بزرگ تسلط کامل دارد
همه ی اینها را می توان در : (او تصمیم گرفت, او خورد), دید
همچین عملی که با جرئت و شجاعت دادن شیطان صورت گرفته
کاملا علیه خداست (ضد اراده ی خداست)
اگر این فیلم هالیوودی بود, لحظه ی گذاشتن سیب در دهان
و خوردنش تصویر آهسته میشد و صدای آهنگ لحظه ی اوج داستان بلند میشد
شایدم دوربینی نزدیک دندان ها یا داخل دهان باشد
که جویدن سیب را از نزدیک نشان دهد و بعدش دهان بسته شود
اما نه ... او تصمیم گرفت, او خورد ... همش همین. دیگه خودتان باهاش کنار بیایید
فقط همینو میگم: او تصمیم گرفت, او خورد
این مهم ترین لحظه ی تاریخ است
اما با این حال به ساده ترین شکل بیان شده است
او تصمیم گرفت, او خورد عالیه
میلتون میخواهد به ما بفهموند که حوا خودش آزادانه انتخاب کرد که سیب را بخورد
کاملا مسئولیتش با خودش است
داستان جالب میشود
وقتی حوا به دیدن آدم میاید, او (آدم) میفهمد که چه اتفاقی افتاده
نیازی نیست حوا به او بگوید که چی شده, او (آدم) خیلی واضح فهمید که اتفاقی که امیدوار بود رخ نده, رخ داده
زمانی که آدم از خطای مصیبت آمیز حوا آگاه شد
حیران و بی حس ماند و در حالی که ترس و وحشت در رگ هایش جاری میشد
بر روی زانوهایش آرمید ( بخاطر ترس زیاد روی زانوهایش افتاد )
حلقه ی گلی که بعنوان تاج سر برای حوا درست کرده بود از دستش افتاد و جمله گلبرگ های آن پژمرده شده و ریختند
او (آدم) صامت ماند صامت و رنگ پریده ماند تا زمان شکستن سکوت درونی اش برسد
و آشفته شود
انرژی و زندگی از او (آدم) خارج شده بودند
این صداها یه جورایی خالی اند: افتاد, و جمله گلبرگ ها پژمرده شده و ریختند
ریتمش همینطور آرام و آرام میشود
و سپس: صامت ماند بعد از این همه حرف از زبان و سخن و فصاحت
صامت ماند
سپس, همان طور که حوا یکدفعه سیب را خورد آدم هم یکدفعه گفت
که قصد و اراده ی من مطمئنا مردن به همراه توست
آنها زوج محزونی اند که باهم از بهشت تبعید (رانده) می شوند
و دنیایشان برای همیشه تغییر میکند
در دنیای واقعی جان میلتون در خطر جدی بود
او جمهوری خواهی بود که شدیدا موافق اعدام کردن "چارلز اول" بود
ولی بعد "چارلز دوم" روی تخت نشست, و میلتون طرف اشتباهی بود
نمیتوانست ریسک کنه چون هیچ شانسی نداشت
میلتون در لندن مخفی شد
در این کوچه پس کوچه ها که هیچکس نمیتوانست او را ببیند
یک جایی در این منطقه ی "بارثولمیو", در تاریکی بالای یکی از این نردبان ها مخفی شده بود
دوستانش او را فراری دادند
دیدن همچین چیزی برای اولین بار به ما نشان میده که چه حس ترسناکیست
اینکه مجبور باشی از خانه ات دور بشی و به غربت بری
و بدتر این است که بدونی همه ی چیزهایی که برایشان جنگیدی, دربارشان نوشتی
برایشان زحمت کشیدی و به آنها ایمان داشتی در یک چشم بهم زدن ازین رو به آن رو شدند
پادشاه "چارلز دوم" در 13 آگوست 1660 اعلامیه ای داد
که اکثر کتاب های میلتون بمثابه خیانت اند
و دستور داد که در ملا عام سوزانده شوند
او در کتاب "آریوپاگیتیکا" نوشته که کسی که انسانی را بکشد در واقع موجودی منطقی را کشته اما کسی که یک کتاب خوب را نابود کند خود منطق را کشته
ولی با اینحال تمام آثارش خارج از "الد بیلی" در حال سوزانده شدن بودند
و خیلی از دوستانش یکی پس از دیگری کشته میشدند
چندی نگذشت که رژیم جدید میلتون را دستگیر و به داخل برج لندن انداخت
اکنون او یک زندانی سیاسی بود
میلتون نابینا, دور از خانواده و دوستان
در این چهار دیواری تنها با افکار خود گیر افتاده بود
میتونید تصور کنید آن لحظه در ذهن میلتون چی میگذشت؟
بعنوان زندانی
درون او چه میگذشت؟
خب طبق تجربه ای که در صحبت با زندانیان دارم, حالا چه از "گوانتانامو" یا "ایرلند شمالی" اینه که
آنها معمولا درباره همه چیز یک جوری سوال میکنند انگار تا حالا انجامشان ندادند
بنظرم میلتون هم همچین تجربه ای داشته
چونکه
وقتی نمیتوانی حرف خودتو به جز به چهار دیواری اطرافت
به کسی بزنی
این باعث میشود که برای بیان حرف هات به بقیه مشتاق تر بشی
حتی دوست داری حرف هات را بنویسی, چون اینطور ماندگاریشان بیشتره
احتمالا یکی از نتایجش میتواند این باشد که به جای اینکه چیزهای جدلی یا خاطرات خود را بنویسد
به شعر روی می آورد
یادمه آن زندانی های عرب در گوانتانامو شعرهای عالی مینوشتند
برای اینکه حرف دلشان را بیان کنند
من در زندان انفرادی بودم برای همین زیاد نمیدانستم, تا اینکه
بعد از تمام شدن حبس انفرادیم با چند نفرشان آشنا شدم
در زندان گوانتانامو شعر به انگلیسی, عربی, پشتو, فارسی و ترکی نوشته میشد
و هرکس به نتیجه ای میرسید که چطور حرف دلش را بیان کند
و ظاهرا نتیجه ای که همه به آن رسیدند "شعر" بود
بعد از دو ماه آزادشدن از برج لندن
بالاخره شعر از میلتون جاری شد
او از 30 سالگی به "بهشت گمشده" فکر میکرد
اکنون در 53 سالگی با تمام تجربه هایی که در زندگی داشت
بالاخره توانست شعر را از ذهنش به نوشته در بیاورد
داشتن یک زندگی ارام در اینجا بانهیل رو
این دقیقا کاریست که او کرد
میلتون ادعا میکند که کلمات "بهشت گمشده" به شکل وحی الهی در خواب بر او نازل شدند
درست است یا نه ... ولی اینو میدانیم که میلتون صبح بسیار زود بیدار میشود
در حالی که بخش های بزرگی از شعر در ذهنش هستند
تنها مشکل نابینا بودنش بود, که همیشه باید منتظر یکی از اعضای خانواده
یا یکی از دوستانش میشد که بیایند و برایش بنویسند
بنابراین کار خیلی سختی بود که باید تمام توجهش را جمع میکرد
در همان حین مشکل دیگری پدیدار شد
طاعون شهر را دربر گرفته بود
شاعر, خانواده, و آثارش که تمام زندگی اش را صرف نوشتنشان کرده بود باید از شهر خارج میشدند
خانواده ی میلتون به اینجا, "چالفونت سینت جایلز" در مرکز شهرک "باکینگهام شایر" پناه بردند
اینجا هیچ صنعتی که به میلتون مرتبط باشد نیست
نه سوسیس شیطان و نه ماگ آدم و حوایی وجود دارد. "چالفونت سینت جایلز" تنها محل
توریستی میلتون است. چون تنها جاییست که میلتون در آن باقی زندگی خود را گذراند
و هنوزم پابرجاست
زمانی که میلتون این جا بود, یک کپی از "بهشت گمشده" به
دوستش "توماس الوود" داد, که این لحظه ای نگران کننده برای هر نویسنده و شاعریست (چون میخواهد نظر بقیه را درباره اثرش بشنود)
میلتون اولین کپی "بهشت گمشده" را به "الوود" داد
و اگر الان همزمان که داریم درباره اش صحبت میکنیم
دکمه ی کنار بخاری را فشار بدید
بله
صدای ضبط شده: او ازم پرسید که نظرم درباره اش چیه
و من باتواضع اما آزادانه به او گفتم
تو اینجا درباره بهشت گمشده (از دست رفته) زیاد گفتی, اما درباره بهشت پیدا شده (دوباره خلق شده) چی داری که بگی؟
او جوابم را نداد, و مدتی در فکر فرو رفت
سپس موضوع راعوض کرد
عجب مرد گستاخی
بعد آن همه زحمت
من فقط ازین تعجبم میگیرد که بعد آن همه سال زحمت میاد و میگه نظرت درباره اش چیه؟
خیلی خوب بود ... چیز دیگه ای هم درباره "بهشت گمشده" دارید؟
درباره سلسله مراتبش چی؟ میلتون همینطور ادامه میدهد: درسته, بسیار خوب, بله, خوب
میدونم
مینویسه و دوباره برمیگرده به نوشته های قبلیش
از شانس خوبمونه که اینطوره
همش اینجا اتفاق افتاد؟
همش در این اتاقک اتفاق افتاد
میلتون مجبور بود دوسال بین تمام کردن شعر و چاپش فاصله بیندازد
چون آتش سوزی بزرگ لندن باعث نابودی صنعت چاپ شهر شد
و بالاخره "بهشت گمشده" در سال 1667 منتشر شد. و این شکلی بود
تا حالا هیچ وقت داخل اولین چاپ "بهشت گمشده" را ندیده بودم
خیلی هیجان انگیزه
در وصف نخستین نافرمانی آدمی و میوه ی شجره ی ممنوعه که طعم کشنده اش مرگ را به جهان آورد
محشره
چیزی که متوجهش میشید اینه که این شعر چقدر بهم پیوسته و جمع و جوره
ناشر, "سایمون سیموندز", به او گفته: ما متوجه شدیم که قافیه ندارد
و چیز .... چی بود؟
در حالی که دوبیتی های هم قافیه در زمان میلتون بسیار محبوب بودند
ناشرش از او پرسید که چرا شعرش قافیه ندارد؟
برای همین میلتون دفاعیه ای برای اینکه چرا شعرش قافیه ندارد مینویسد
وقتی میگم دفاعیه یعنی صحبتی کوبنده در برابر همه آن هایی که در شعرشان از قافیه استفاده می کنند
قافیه برای زیبایی اشعار خوب
و آثار طولانی نیازی نیست, بخصوص اکنون که دوره, دوره ی وحشی گرایانه می باشد
نیازی نیست وزن و عروض بیچاره را جلوه بدیم
البته قافیه مورد تایید است, چون خیلی از شعرای معروف از آن استفاده میکنند
استفاده از قافیه به یک عادت تبدیل شده بود, دیگر نمیتوانستند در استفاده از آن جلوی خود را بگیرند
حتی وقتی باعث آزردگی و رنجش و گرفتاری آنها میشد باز هم از قافیه استفاده میکردند تا درعوض خیلی از چیزهارا در شعرشان به شکلی زیبا جلوه دهند
و بدترش این است که چیزهایی که میخواستند را جلوه میدادند
بنابراین او رسما دارد میگوید: من هیچ نیازی به قافیه ندارم
کسانی که از قافیه استفاده می کنند, درواقع استفاده از آنرا راه فراری برای خود میبینند
راه فرار از این واقعیت که نمیتوانند خلاقیت خود را در جهات دیگری بکار ببرند (بدون استفاده از قافیه نمیتوانند اشعارشان را زیبا کنند)
چه جالب
ببخشید, یکدفعه شروع به خواندنش کردن میدونم الان وقتش نیست
ولی دست خودم نیست. چون اولین چاپ میلتون دستمه
برای همین میخونمش
میلتون سال های آخر زندگی اش را غرق در تفکر و نوشتن سپری کرد
او در مدت زمان کوتاهی تعداد زیادی آثار منظوم و منثور دیگری نوشت
او در نوامبر 1674 فوت کرد. و در اینجا "سینت جایلز, کریپل گیت" دفن شد
در دل لندن که بیشترین بخش از زندگیش را در آن گذراند
محل دفن او زیارتگاهی بیش نیست, برای همین بهترین راه یاد کردن او خواندن آثارش است
پایان "بهشت گمشده" شاهکار میلتون است
شعریست زیبا در وصف آدم و حوا
در حالی که از باغ عدن به دنیای واقعی تبعید میشوند
دنیای ما
این ها سطرای پایانی شعر هستند
گوش بدید و ببینید که همه چیز نه رقت انگیز و نه مطیعانه
بلکه بسیار باشکوه پیش میرود در این مورد که این زوج چطور با سرنوشتشان کنار می آیند
و انسانیت خود, که تنها چیزیست که برایشان باقی مانده, را میپذیرند
و با این حقیقت مواجه می شوند که باید برای بقیه ی زندگیشان اینگونه (به عنوان انسان روی زمین) زندگی کنند
اشک ها ریختند, اما زود پاکشان کردند, دنیا تمام و کمال روبروی آنان بود
جایی بود که میتوانستند نشیمنگاهشان را انتخاب
و سرنوشت خویش را رقم بزنند
آنان (آدم و حوا) دست در دست با سرگردانی و قدم های آهسته
راه خویش را از راه عدن جدا کردند
شعر حماسی مذهبی درباره بهشت و جهنم, جنگ و جدال, اکنون به پایان رسید
تنها چیزی که این وسط جای توضیح دارد این کلمات ساده است
آنان (آدم و حوا) دست در دست با سرگردانی و قدم های آهسته
راه خویش را از راه عدن جدا کردند
برای میلتون همچین پایانی بسیار متهورانه و جسورانه بنظر میرسد چونکه شدیدا دنیوی است
در این سطرهای پایانی هیچ اسمی از خدا یا فرشتگان برده نشده
تماما دنیویست, پیش بینی زندگی ای است که آدم و حوا قرار است
بدون آن قاطعیت های مذهبی هدایت کنند
دیگر قرار نیست فرشته ها به دیدنشان بیایند
در عوض آنها خود باید راه خلاصی از مشکلاتشان را در این دنیا بیابند (بدون کمک فرشتگان)
فکر کنم بخاطر این است که در پایان میلتون در واقع نمیخواست درستی راه های خداوند را به آدمیان بنمایاند
بلکه میخواست درستی راه های آدمیان را به ما بنمایاند
او میخواهد تصویری نهایی از آن زوج شدیدا انسان در ذهن ما باقی بگذارد
زوجی که باید در زندگیشان خود برای خود تصمیم بگیرند و انتخاب کنند, زوجی که جایزالخطا هستند
آخرین تاثیر رسیدن به پایان شعر این است که خواستار این خواهی بود که به اول برگردی
و دوباره آنرا از اول بخوانی
دلیلش آن است که میلتون به ما مسئولیتی میدهد
در پایان شعر او خودکار خود را کنار میگذارد, زبان شیوا و سلیس ناپدید می شود, او میخواهد
که ما مثل آدم و حوا وارد دنیای واقعی بشویم و با آن کنار بیاییم
من هرگز پایان نامه ی دکتری ام را روی "بهشت گمشده" تمام نکردم
شاید بخاطر آن است که این شعر تفسیر بخصوصی ندارد (تعابیر مختلفی دارد)
بعد از تمام سختی هایی که میلتون با آنها کلنجار میرفت, او ما را به ادامه ی بررسی کردن همه ی چیزهای اطرافمان
و جشن گرفتن آزادیمان با این فکر که ما انسان های با ادراک و رانده شده ای هستیم (مستقل و با اختیار هستیم), وامیدارد
اگر میخواهید ملهم , آشفته, با نقوص خود روبرو
و به توانایی های خود یادآوری شوید, اگر میخواهید چیزی بخوانید که به شما
حس دوست داشتن و آزاد بودن بدهد, فقط کافیست "بهشت گمشده" را بخوانید
زیرنویس فارسی و ادیت کاری از Farihime (فریده لویمی) Follow my instagram : Farihimee